شریف مجیبی نهی

(وف 1024 ق)، شاعر. اصل او از قصبه‏ى نه، یكى از دهستانهاى بیرجند، بود. از راه تجارت زندگانى مى‏گذراند. در جوانى به سیستان رفت و مدتى در آن دیار سكنى گزید، سپس به وطن بازگشت و پس از چندى به هندوستان عزیمت نمود. در راه دوباره به سیستان رفت و مدت چهار سال در خدمت آصف خان میرزا قوام‏الدین جعفر قزوینى به سر برد و بعد از آن به دكن رفت و ملازمت عبداللَّه قطب شاه (1035 -1020 ق) را اختیار كرد. بعد از پنج سال به زیارت بیت‏اللَّه الحرام رفت و از آنجا به وطن بازگشت و سپس دوباره به دكن مراجعت نمود. به آورده‏ى بعضى از تذكره‏ها او در 1024 ق (و ظاهرا در هندوستان) از دنیا رفته است. تقى اوحدى، صاحب «عرفات العاشقین» و باقى نهاوندى صاحب «مآثر رحیمى» آورده‏اند كه وى را در 1024 ق در هندوستان ملاقات كرده‏اند. مجیبى غزل و قصیده را بسیار خوب مى‏سرود و اشعارى از وى در تذكره‏ها نقل شده است. نام او در تذكره‏ها به صورتهاى مجیبى بهبهانى، موجد همدانى، موجد نهندانى و مجیبى تهبذانى آمده است. «فرهنگ سخنوران» آنها را جدا از هم و هر یك را به عنوان یك شخص ذكر كرده است. «الذریعه» نیز مجیبى بهبهانى و موجد همدانى را جدا از هم ذكر كرده است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.